Natuurlijk weet ik heus wel dat ik niet alleen ben. Vrienden en familie staan altijd voor me klaar. Maar op de een of andere manier blijft dat gevoel door mijn lichaam spoken. Het lijkt chronisch. Ook al sta ik in een ruimte met 100 lieve mensen. Ik voel me alleen, en dat vind ik vreemd.

If I see a man waving does that mean that I'm not alone?

Vreemden kunnen je soms een fijn gevoel geven. Heel soms. Als ik op het station aan het wachten ben op een bus heb ik altijd wel even een gesprekje met degene die langs me zit. Soms komen daar de grootste verhalen uit voort. Over hun leven. Over mijn leven. Het is natuurlijk niet fijn voor ze wat ze hebben meegemaakt. Maar aan de andere kant geeft het me toch een beetje een goed gevoel. Ik ben niet de enigste. Ik heb niet in mijn eentje last van dat probleem. Met vreemden kan ik makkelijker praten als met bekenden. Dat is raar.

If I see a light flashing, does that mean that I'm coming home?

Misschien voel ik mij alleen omdat ik niet kan praten? Dat zou zomaar de reden kunnen zijn. Ik durf niet te vertellen wat me dwars zit. Als ik met iemand zou delen hoe ik me voel, zou dat iets uitmaken? Ik ga het toch eens proberen..

Songtekst: Calvin Harris -  I'm not alone

De angst voel ik. Het lijkt of anderen het ook kunnen voelen. Met trilende benen stap ik de bus in. Met een bevende stem vraag ik om een dagkaartje. Ik betaal de drie euro en haast me naar een plaatsje achterin. Niemand gun ik een blik. En zodra ik zit gaat mijn blik op oneindig met mijn gezicht richting het raam. Het dagkaartje stevig in mijn hand. Vluchtig kijk ik door de bus om te kijken of er niemand zit die ik ken. Toch wel een beetje opgelucht werp ik mijn blik weer naar buiten. Daarna rommel ik even in mijn tas om oordopjes te pakken zodat ik muziek kan luisteren. Even later schalt er drukke muziek in mijn oren. Met mijn vingers trommel ik op de maat. Nog steeds gun ik niemand een blik. En als de bus begint te rijden zie ik het landschap bewegen.

Ik voel me alleen. Ik ben ook alleen. Een paar minuten geleden stapte ik uit. Zomaar ergens. Op goed geluk begin ik te lopen. Een richting in die door het lot bepaald is. Even stop ik en pak ik het pakje sigaretten wat onder in mijn tas geplet is. Ik steek er een op en loop door. Mijn tas is zwaar en bij elke stap hoor ik het glas tegen elkaar aan komen. Het geeft een vertrouwd geluid. Ik kom bij een pad uit wat naar het bos leidt. Ik loop erin en merk dat het donker begint te worden. Het zal wel zo gaan regenen. Als ik een open plek zie loop ik er heen en zoek ergens onder een boom een plekje. De eerste druppels vallen maar wat maakt het uit, zolang duurt het niet meer. De flessen komen tevoorschijn evenals de medicijnen die ik heb verzameld. Alles neem ik in. Het maakt me niets meer uit.

Twee sterke handen pakken me vast. Ik hoor mensen praten. Het is mislukt. Ik vloek hardop en voel mezelf daarna weer wegzakken.

Verdwaasd zit ik op de rand van het bed. Met mijn vingers voel ik voorzichtig over mijn linkeronderarm. Het voelt gebobbeld en oneffen. Ontelbare rode en witte strepen staan netjes op een rijtje. Ik wil ze tellen. Maar na 70 houd ik op. Het zijn er teveel. Een gevoel van walging gaat door mijn lichaam. Ik ben ziek. Dit doet een gezond mens toch niet? Een gezond lichaam kapot maken. Maar niets houd me tegen als mijn rechterhand naar het mesje grijpt. Waar ben ik mee bezig? Waarom lukt het me niet te stoppen. De pijn voelt scherp maar fijn. Dit is waar ik al die dagen op heb gewacht. Ik kan niet zonder. Ik kan niet met. De bloedrode druppels wellen op. En even, heel even, voel ik dat ik leef.

I'm losing control.

Wat, als het er op begint te lijken dat je zelf niet de controle hebt over je leven? Wat als je wakker word in een groote puinhoop die je zelf niet hebt gemaakt? Wat als vreemden je aanspreken met een andere naam en zeggen dat het zo leuk was? Wat als je brieven krijgt van vreemden, die zo negatief zijn, die hetzelfde zeggen als de stemmen in je hoofd? Wat als je in de spiegel kijkt en jezelf niet herkent? Wat als er wonden op je lichaam zitten, en je weet niet waarvan? Wat als je op een plek bent en je weet echt niet meer hoe je er bent gekomen? Wat als je spullen aantreft waarvan je niet meer weet dat je het hebt gekocht?

Het is beangstigend en enorm klote. Vaak weet ik niet meer wat ik heb gedaan. En is het een grote waas in mijn hoofd. Als ik bijvoorbeeld denk aan vorige week, dan weet ik echt niet meer wat ik heb gedaan. Ik weet zelfs niet eens meer wat ik gisteren heb gedaan. Of vanmorgen. Ik mis vaak stukken uit de dag. En belangrijke zaken herinner ik me niet meer. Daarbij, vaak heb ik me dan verschrikkelijk gedragen. Zonder dat ik daar zelf iets van weet. Vaak voelt het ook of een robot me bestuurd, en ik zelf de controle niet heb.

Het is vermoeiend..

Ik zeg het wel vaker een dag met mij is nooit saai!

Maar of dat nou positief is.. Straks had ik het er nog met iemand over.
Een dag met mij betekend: Of heel veel lol hebben. Of in de penarie komen. Of stoned zijn. Of dronken zijn. Of ik zeg niks meer. Of ik vlucht. Of ik word boos. Of ik word een totaal ander persoon. Of ik lach om elk klein dingetje. Of ik begin kinderliedjes te zingen. Of ik begin rare dingen te zeggen. Of mijn humeur verandert totaal in een paar minuten. Of ik heb opeens goede raad. Of ik word heel serieus en kan diepe gesprekken voeren. Of ik kan me niet concentreren op een gesprek en hoor niet echt wat je zegt.

Sja, en dan heb je van die dagen dat het een mixje is van al het bovengenoemde. En van die dagen dat alles zich afwisseld in rap tempo. Je weet eigenlijk nooit hoe een dag met mij eindigt. Het kan normaal aflopen. Of eindigen met een hoop problemen. En vaak weet ik de volgende dag niet meer wat er is gebeurd.
En om deze redenen kan ik niet goed vriendschappen en relaties behouden. Ik hoor vaak van anderen dat ik heel spontaan en lief ben (kan zijn). Maar dat zijn meestal oppervlakkige contacten. De meeste mensen die me beter leren kennen haken af. En dat komt door mezelf..

Verdwaasd kijk ik om me heen. Ik ben net wakker. Wat heb ik vannacht gedaan? Niet veel geslapen, dat is zeker. Ik zie 5 lege blikjes staan waar energydrink in heeft gezeten. Het is een grote rotzooi op mijn kamer. Terwijl ik dacht dat ik het gisteren goed had opgeruimd.. Maar, wat heb ik gisteren nu echt gedaan? Het is een grote waas. Zoals het wel vaker is in mijn hoofd. Ik pak mijn telefoon en kijk bij verzonden berichten. Shit, het is weer zo ver. Ik heb smsjes verstuurd waar ik niks meer van af weet. Ik kan niet zien of er iets is teruggestuurd omdat al mijn berichten uit postvak in zijn verwijderd.

What have I become
my sweetest friend
every one I've known
goes away, in the end

Ik blader door het schriftje naast mijn computer. De computer is bezig met opstarten. Ik voel het kriebelen in mijn buik.. Wat zal ik aantreffen? In het schriftje staan scheldwoorden die naar mij zijn gericht. Maar dat ben ik gewend. Ik mag kapot, maar de mensen om me heen niet. De computer is opgestart. Ik klik op 'documenten'. Alles is verwijderd. Ik voel me boos worden van binnen en vloek in mezelf. Er stonden gedichten en verhalen op. Ik klik door naar 'afbeeldingen'. Ik voel me nog kwader worden. Alle afbeeldingen zijn verwijderd. Alles.
Kon ik mezelf maar verwijderen..

Het is zo vermoeiend, de puinhoop op te ruimen die ik zelf niet heb gemaakt.

Songtekst: Johnny Cash - Hurt.

Dit is mijn eerste blog. Dus ik ben nog een beetje een 'groentje'. Maar, in de loop van de tijd zie ik vanzelf hoe het allemaal werkt.
Ik zal me maar eens voorstellen d.m.v. een vragenlijstje.

Naam: Linda
Nickname: Linn, Vlinder
Woonplaats: Eindhoven
Geboortedatum: 14 juni 1990
Lengte: 1.74
Kleur ogen: Groen
Schoenmaat: 40
School/werk: Vmbo-t
Rook je: Ja
Hobby's: Sporten, lezen, computer, bioscoop/films, muziek
Broers/zussen: Een zusje van 16
Piercing: Ja, in mijn lip
Tattoo: Ja, een vlinder op mijn pols

Zo, mijn eerste blog zal binnenkort volgen.
Doeg!